☕ ตอนที่ 2 — คาเฟ่ลูมีแอร์

☕ ตอนที่ 2 — คาเฟ่ลูมีแอร์ “ในเมืองที่ไม่หลับ มีบางโต๊ะที่เก็บความเงียบไว้เพื่อคนสองคน” กระดิ่งเหนือประตูดังแผ่ว ๆ เมื่อลมเย็นจากนอกถนนพัดเข้ามา กลิ่นกาแฟคั่วลอยทับเสียงฝนที่เริ่มซาลง ฮันมินอานั่งอยู่มุมในสุดของร้าน Lumière สมุดบันทึกวางเปิดอยู่ หน้าแรกเขียนเพียงบรรทัดเดียวว่า “วันนี้ฉันทำกาแฟหกใส่ประธานบริษัท…แต่เขาไม่ว่าเลย” เธอหยุดปากกาค้างเมื่อเงาของคน ๆ หนึ่งทอดยาวทับโต๊ะของเธอ คังแทจุนยืนอยู่ข้าง ๆ เขาอยู่ในสูทสีเทาอ่อน เสื้อเชิ้ตเรียบ ไม่มีเนกไทในยามเย็น เขาพยักหน้าเล็กน้อยเหมือนทักทายคนคุ้นหน้า “บังเอิญอีกแล้วนะ” เขาพูดเสียงเรียบ มินอาก้มหน้าเล็กน้อย “คะ… ค่ะ ฉันมาทำงานต่อค่ะ” เธอปิดสมุดลงครึ่งหนึ่งเหมือนไม่อยากรบกวนคนอื่น สายตาแทจุนเลื่อนไปเห็นสเก็ตช์อาคารในหน้าก่อน “สเก็ตช์สวยดี คุณวาดเองเหรอ” “ค่ะ เวลารู้สึกเครียด ฉันวาดภาพ มันช่วยให้ใจนิ่งขึ้น” “ดีจังเลยนะ ผมก็อยากมีอะไรแบบนั้นบ้าง” เขาว่าพลางเหลือบตามองฝนที่เกาะอยู่บนกระจกหน้าร้าน พนักงานเรียกคิวของเขาพอดี เขารับลาเต้แล้วชี้เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “นั่งด้วยได้ไหม” มินอาลังเลวินาทีหนึ่ง แต่ก็พยักหน้า เธอดันสมุดไปชิดผนัง เว้นพื้นที่บนโต๊ะให้แก้วกาแฟอีกใบ เขานั่งลง เงียบอยู่ครู่หนึ่งเหมือนกำลังหาคำถาม ก่อนจะเอ่ยขึ้น “คุณดูเครียดตั้งแต่วันแรก กลัวอะไร” มินอาคิดสั้น ๆ แล้วตอบตรง “กลัวทำให้ใครผิดหวังค่ะ” เธอไม่ได้หมายถึงใครคนเดียว แต่รวมถึงหัวหน้าทีม เพื่อนร่วมงาน และตัวเอง “ดี” เขาพูดสั้น “กลัวแบบนั้นดีกลัวถูกตำหนิ” เธอเงยหน้า “ต่างกันยังไงคะ” “กลัวถูกตำหนิทำให้เราหลบ กลัวทำให้ผิดหวังทำให้เราตรวจซ้ำ” เขายกแก้วจิบเล็กน้อย “คุณเลือกแบบหลังตั้งแต่ห้องประชุมแล้ว” คำตอบนั้นทำให้เธอเงียบไปพักหนึ่ง เธอเปิดสมุดอีกครั้ง หน้าใหม่เป็นรูปทิวเมือง เธอลากเส้นอาคารด้วยมือที่มั่นคงขึ้น “ขอบคุณนะคะที่เชื่อมือเด็กฝึกงานตั้งแต่วันแรก” “ผมเชื่อข้อมูลที่ชัด” เขาวางแก้ว “และเชื่อคนที่ยอมรับว่าต้องตรวจอีกครั้ง” ฝนข้างนอกเริ่มเบาลง แสงไฟริมถนนสะท้อนบนพื้นเปียกเป็นริ้ว เธอมองออกไปนอกหน้าต่างครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาที่คำถามของเขา “เวลาคุณมองเมืองนี้ คุณเห็นอะไร” เขาถาม “เห็นแสงค่ะ ถึงจะเปียกแค่ไหน มันก็ยังสว่าง” เธอยิ้มบาง ๆ “งั้นคุณต่างจากผม… ผมเห็นแต่เงา” เขาพูดขึ้นช้า ๆ เหมือนเล่าเรื่องจริงมากกว่าคำเปรียบเทียบ สีหน้าไม่ได้เศร้า แต่ดูหนักแน่น มินอาไม่ได้พยายามปลอบ เธอถามกลับว่า “ตอนเด็ก ๆ คุณเคยมีที่ที่อยากไปไหมคะ ที่ที่มีแสงแบบที่คุณอยากเห็น” แทจุนเงียบไปพักหนึ่ง “มี แต่พอโตขึ้น เวลาไปถึง มันเงียบกว่าที่คิด” “บางที่ต้องมีคนไปด้วยถึงจะไม่เงียบค่ะ” เธอพูดราวกับคุยเรื่องเมือง ไม่ใช่เรื่องของเขา พนักงานนำขนมปังมันม่วงอุ่น ๆ มาวางบนถาดเล็ก ๆ มินอาเอ่ย “ฉันจะนั่งอีกสักครึ่งชั่วโมง กลับรถไฟรอบถัดไป” “ผมก็จะกลับที่ทำงานแป๊บเดียว” เขาตอบเหมือนปล่อยให้ความเงียบทำงานของมัน ทั้งคู่จิบกาแฟคนละคำ ไม่รีบร้อน ไม่นานโทรศัพท์ในกระเป๋าเธอสั่น เป็นข้อความจาก “พัคจีอุน” หัวหน้าทีม: — พรุ่งนี้ 8:00 น. เจอกันหน้าไซต์ Haneul Park Residence ขึ้นสำรวจดาดฟ้า จะอธิบายงานสวนให้ ช่วยทำโน้ตด้วยนะ ต่อด้วยข้อความสั้น ๆ อีกอัน: — คุณถูกเพิ่มในทีมย่อย “Rooftop Garden” แล้ว หัวใจมินอากระตุกเล็กน้อย เธอเลื่อนดูรายละเอียด นัดหมายใช้เวลาครึ่งเช้า ภาพในหัวคือท้องฟ้าหลังฝนและพื้นปูนที่ยังเปียก เธอเงยหน้าขึ้น พูดกับแทจุนเหมือนเล่าเรื่องงานทั่วไป “พรุ่งนี้ฉันต้องไปดูดาดฟ้าโครงการ Haneul Park ค่ะ หัวหน้าบอกให้ช่วยเก็บแสงและทางลม” เขาพยักหน้า “ดี โครงการนั้นต้องใช้คนที่ดูแสงเป็น” “ฉันยังใหม่ค่ะ แต่จะพยายามให้เต็มที่” เธอเก็บสมุดใส่กระเป๋าอย่างระวัง “คุณกลับบริษัทคืนนี้เลยเหรอคะ” “มีเอกสารที่ผมต้องเซ็น” เขาตอบสั้น ๆ แล้วเว้นจังหวะ “ถ้ามีอะไรติดขัดเรื่องไซต์ คุณส่งโน้ตให้จีอุนได้เลย หรือส่งมาที่ฝ่ายผัง เราจะดูให้” “ได้ค่ะ ขอบคุณมาก” เธอยืนขึ้นพร้อมกันกับเขา ทั้งคู่เดินไปที่เคาน์เตอร์คืนถาด มินอาเผลอมองมือเขาที่ถือถาดนิ่ง ๆ ไม่มีแหวน เธอเบือนสายตากลับทันที ไม่อยากตีความเกินกว่าความจริง หน้าร้าน ละอองฝนยังลอยบาง ๆ เขาผลักประตูให้เธอออกก่อน เธอหันไปยิ้มขอบคุณ “เจอกันที่บริษัทนะคะ” “ครับ” เขาตอบสั้น ๆ เหมือนเดิม ทั้งคู่เดินแยกไปคนละทาง มุมถนนมีแสงส้มจากสัญญาณไฟจราจรส่องบนพื้นเปียก มินอาเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า เปลี่ยนเส้นทางตรงกลับหอพักเร็วกว่าที่คิด เธออยากพักให้พอสำหรับงานพรุ่งนี้ ระหว่างลงบันไดสถานี เธอเปิดข้อความอีกครั้ง สังเกตว่าการเพิ่มชื่อเธอเข้า “Rooftop Garden” ทำเมื่อชั่วโมงก่อน โดยอีเมลระบบขึ้นชื่อผู้อนุมัติว่า “KJ-CEO” เธอหยุดเท้าชั่วครู่ ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเอง แค่รู้สึกว่าทุกอย่างกำลังพาเธอไปยังที่ที่เธอต้องทำให้เต็มที่ บนรถไฟใต้ดิน เธอพิมพ์โน้ตสั้น ๆ ถึงตัวเอง: — พรุ่งนี้: เข็มทิศ, กล้องมือถือ, เทปวัด, ตรวจเงาทิศตะวันออก–ตะวันตก 8:30–10:30 — อย่าลืมรองเท้าพื้นหนึบ เมื่อรถไฟถึงสถานีปลายทาง เธอสบตาตัวเองในกระจกหน้าต่างบานมืด “อย่ารีบ อย่ากลัว ให้ข้อมูลพูดแทน” เธอพูดเบา ๆ แล้วเดินขึ้นบันไดไปสู่ฝนที่หยุดสนิท ปลายคืนข้อความใหม่เด้งเข้ามาอีกครั้ง จากจีอุน: — ถ้าฝนเปลี่ยน เราจะปรับเวลา แต่อยากให้ไปตอนเช้าเพราะแสงเหมาะ เธอพิมพ์ตอบ “รับทราบค่ะ พบกันพรุ่งนี้” แล้ววางโทรศัพท์ ไฟในห้องพักดับลงเหลือแค่แสงจากหน้าต่าง เธอนอนตาเปิดอยู่สักพัก ภาพในร้านกาแฟวนกลับมา ทั้งคำว่า “เงา” ของเขา และชื่อโปรเจ็กต์ที่กำลังรออยู่บนดาดฟ้า ก่อนหลับ เธอคิดเพียงอย่างเดียว—พรุ่งนี้ถ้าแสงมาเร็ว เธอต้องพร้อม