🌤️ ตอนที่ 3 — สวนบนดาดฟ้า

🌤️ ตอนที่ 3 — สวนบนดาดฟ้า “บางแสงไม่ได้มาจากฟ้า แต่มาจากคนที่เงยหน้ามองขึ้นไป” สองสัปดาห์ผ่านไปเร็วกว่าเดาที่สุดของวันแรก ฮันมินอาตามทีมขึ้นไซต์ดาดฟ้า Haneul Park Residence เป็นรอบที่สามแล้ว รอบแรกเธอแค่จด รอบสองเธอลองสเก็ตช์ตำแหน่งแปลงต้นไม้และทางเดิน รอบที่สามวันนี้ เธอต้องเช็กแสงและลมตามเวลาจริงเพื่อปรับแบบก่อนเข้าเสนอฝ่ายบริหาร ดาดฟ้ากว้าง พื้นปูนยังมีคราบฝนจากเมื่อคืน ทิศเหนือเป็นแนวเมืองไกล ๆ ที่สีซีดลงตอนเช้า ทิศตะวันออกแดดคืบขึ้นช้า ๆ ลมพัดคงที่จนปลายผมเธอสะบัดเบา ๆ คังเซอา รุ่นพี่ที่ดูแลงานส่วนนี้ ชี้ตำแหน่งไปเรื่อย ๆ “ตรงนี้อยากได้แปลงไม้พุ่มให้บังสายตาเพื่อนบ้าน ตรงนั้นทำที่นั่งริมสระน้ำตื้น ๆ แต่อย่าให้แดดบ่ายเผาคนได้” “รับทราบค่ะ” มินอาจดลงในเช็กลิสต์ “9:12 แสงเฉียงซ้าย 30 องศา ลมเหนือ–ตะวันออกเฉียงเหนือ อุ่นเล็กน้อย” เซอาเหลือบตามอง “พูดเหมือนเครื่องมือวัดเลยนะเรา” “หนูอยากให้พลาดน้อยที่สุดค่ะ” มินอาตอบยิ้ม ๆ ระหว่างวัดระยะ เธอสังเกตว่าทางเดินเดิมแคบเกินเมื่อมีคนสวนลากรถเข็นผ่าน เธอทำเครื่องหมาย “เพิ่มความกว้าง 20 ซม.” แล้วค่อย ๆ วาดเส้นปรับใหม่ “เด็กฝึกงานหรือเทพออกแบบคะนี่” เซอาหัวเราะ “ได้ข่าวว่าประธานถามถึงทีมนี้เมื่อเช้า” มินอาชะงัก “จริงเหรอคะ” “จริงซิ… แต่ไม่ต้องเกร็ง เขาถามเรื่องค่าใช้จ่ายฝนปีนี้เฉย ๆ” เซอายักไหล่ “พักก่อน เดี๋ยวขึ้นไปตอนแดดเปลี่ยนอีกที” สายลมแรงขึ้นเล็กน้อย เมฆสีเทาขยับทับดวงอาทิตย์ เธอหยุดมองนาฬิกา สายตากลับไปที่สมุดแผนงาน ภาพสเก็ตช์ของเธอเริ่มชัด เธอขีดเส้นซ้อนทับตำแหน่งที่นั่งรูปครึ่งวงกลมให้รับเงายามบ่าย เสียงรองเท้าหนังแตะพื้นซีเมนต์ดังมาเงียบ ๆ จากด้านหลัง เธอหันไปเห็นคังแทจุนยืนอยู่ที่ประตูขึ้นดาดฟ้า เขามาคนเดียว ไม่มีผู้ติดตาม เสื้อโค้ทพาดทับสูทสีเข้ม “ฝนกำลังมา” เขามองขอบฟ้า “ยี่สิบนาที” เซอาสะดุ้งเล็กน้อยแล้วรีบคำนับ “ประธานคะ” “ทำงานต่อเถอะ ผมผ่านมาเช็กแสงเฉย ๆ” เขาพูดเรียบ แล้วเดินมาหยุดที่ข้างโต๊ะพับที่มินอาใช้วางแผนที่ “คุณทำงานจริงจังดีนะ” มินอาพยักหน้า “เพราะแสงสวย มันหายไปเร็วค่ะ ถ้าไม่จดตอนมันอยู่ เดี๋ยวมันก็เปลี่ยน” แทจุนมองเธอครู่หนึ่ง “คุณเป็นคนมองโลกในแง่ดีสินะ” “ไม่ค่ะ แค่พยายามไม่ให้มันมืดเกินไป” เธอตอบตรง ๆ เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ เหมือนไม่ค่อยได้ทำแบบนี้บ่อยนัก “ขออนุญาตดูโน้ตได้ไหม” “เชิญค่ะ” เธอเลื่อนสมุดให้ เขาก้มอ่านทีละบรรทัด รูปแบบการจดของเธอเรียบง่าย มีเวลา ทิศ แรงลม สังเกตพฤติกรรมเงา แถมข้อเสนอแนะสั้น ๆ เช่น “เพิ่มพุ่มเตี้ยบังขอบลม” หรือ “เว้นช่องทางรถเข็นบริการ” เม็ดฝนเม็ดแรกกระทบพื้นก่อนใครจะทันหันมอง ลมแรงขึ้นจนกระดาษบนโต๊ะสั่น มินอารวบแฟ้มทันที ยกขึ้นบังศีรษะ เขายืนเฉยไม่ขยับหลบ เธอลังเลชั่วครู่ แล้วเอื้อมแฟ้มไปทางเขา “ใช้บังสิคะ” เขารับไว้ “ขอบคุณ” ไม่ได้พูดอะไรอีก แต่ริมปากยกขึ้นน้อย ๆ เหมือนยิ้มที่เขาไม่ค่อยให้ใครเห็น เซอาร้องบอกทีมงาน “เก็บของก่อน เดี๋ยวลงไปดูแบบด้านล่าง” ทุกคนช่วยกันขนเครื่องมือเข้าโถงบันได ฝนเริ่มลงเม็ดใหญ่ขึ้น พอเข้าที่ร่ม เธอสบสายตาแทจุนอีกครั้ง เขาคืนแฟ้มให้ “อย่าปล่อยให้เปียก เดี๋ยวหมึกเลอะ” “ค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ เขาดูเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่โทรศัพท์สั่น เขารับสายฟังสอง–สามคำ “ได้ เดี๋ยวลงไป” แล้วหันมาบอก “ผมลงก่อน มีเรื่องต้องเคลียร์” เขาหยุดเสี้ยววินาที “สรุปสิ่งที่เห็นวันนี้ให้กระชับ เราจะรีวิวแบบรวมวันศุกร์” “รับทราบค่ะ” มินอาจดคำว่า “รีวิวศุกร์” ลงในมุมกระดาษทันที ช่วงบ่ายทีมย้ายลงไปที่ห้องชั้นล่างเพื่อเอาข้อมูลเช้าใส่ลงแบบจริง ๆ มินอาขีดเส้นทางเดินใหม่ วางตำแหน่งพุ่มเตี้ยปรับทิศทางลม เซอาคอยดูและซัก “ทำไมต้อง 20 ซม. ไม่ใช่ 10 ซม.” “รถเข็นบริการกว้าง 60 ซม. พื้นที่หักเลี้ยวต้องมีเผื่อ คนสวนจะไม่ชนมุมค่ะ” เธอตอบทันที เซอาพยักหน้า “โอเค ผ่าน” เย็นใกล้เลิกงาน แชตทีมก็ดัง จีอุนส่งประกาศ: — พรุ่งนี้ 10:00 น. ตั้งประชุมซ้อมพรีเซนต์สวนดาดฟ้า เตรียมสไลด์เวอร์ชันแรก ตามด้วยข้อความส่วนตัวถึงมินอา: — ช่วยทำสไลด์โครงเรื่องและรูปสเก็ตช์ให้หน่อย เอาแบบเรียบ ๆ เข้าใจง่าย เธอตอบรับทันที กลับโต๊ะเด็กฝึกงานที่ชั้น 25 เปิดคอมพิวเตอร์ เรียงสไลด์ด้วยโครงเรียบ: “หลักคิด–แสง–ลม–พฤติกรรมผู้ใช้–ค่าบำรุงรักษา” ภาพสเก็ตช์ของเธอวางคู่กับภาพถ่ายจากไซต์ เธอเขียนคำอธิบายสั้น ๆ แต่ชัด สไลด์ไม่เกิน 15 หน้า สามทุ่มกว่า คนในออฟฟิศเหลือน้อยลง เธอเก็บไฟล์ ใส่ชื่อ “Rooftop_v0.9_MA” แล้วส่งให้เซอาและจีอุน แชตเด้งกลับมาทันทีจากเซอา: — ดีมาก เห็นภาพครบ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าติวอีกนิด มินอาลุกยืดตัว บิดไหล่ เธอหยิบเสื้อคลุม เตรียมกลับบ้าน พอเดินผ่านโถงรับรอง เธอเห็นแทจุนนั่งอยู่กับแฟ้มเอกสารอีกชุด เขาเงยหน้าขึ้นพอดี “กลับแล้วเหรอ” เขาถาม “ค่ะ ส่งสไลด์แล้ว จะไปขึ้นรถไฟค่ะ” “ดึกไปหน่อย” เขามองนาฬิกา “เมืองนี้สว่างพอจริงไหม” เธอยิ้ม “พอค่ะ ถ้าเดินไวๆ” เขาพยักหน้า ไม่ต่อความ เธอกล่าวลาทางสายตาแล้วก้าวไปขึ้นลิฟต์ ขณะประตูกำลังปิด เธอได้ยินเสียงแผ่ว ๆ จากกลุ่มผู้บริหารที่ออกมาจากห้องใกล้ ๆ คำว่า “สวนดาดฟ้า” กับ “พรีเซนต์วันจันทร์หน้า” ลอยมา เธอเม้มปากแน่นขึ้นเล็กน้อย ความกดดันจริง ๆ คงเริ่มจากตรงนี้ คืนเดียวกัน ขณะเธอกำลังจะปิดไฟในห้องพัก ข้อความจากจีอุนเข้ามาอีกครั้ง: — ผู้บริหารอยากเห็นแนวคิดจากมุมมองผู้ใช้จริง ให้มินอาช่วยพูด 3 นาทีตอนต้น ว่า “คนเมือง” อยากได้อะไรบนดาดฟ้า ตามด้วย: — ถ้าโอเค เราจะใส่ชื่อคุณในเอกสารพรีเซนต์ด้วย เธออ่านทวนสองครั้ง หัวใจเต้นเร็วขึ้น เธอหายใจลึก ๆ แล้วตอบว่า “ได้ค่ะ ฉันจะซ้อมมาให้พร้อม” ก่อนนอน เธอลองพูดคนเดียวหน้ากระจกสาม–สี่รอบ “คนเมืองอยากได้ที่นั่งที่ไม่ร้อนตอนบ่าย… ที่บังลมแรง… ที่ที่ฟังเสียงตัวเองได้ชัดขึ้นแม้อยู่ท่ามกลางเสียงรถ” เธอตัดคำให้สั้นลงทุกครั้ง จนเหลือเพียงประโยคง่าย ๆ ที่ไม่เกินเวลาที่ได้รับ เช้าวันต่อมา การซ้อมพรีเซนต์ในทีมเล็กผ่านไปได้ดี เซอาตบไหล่เธอ “เอาแบบนี้แหละ ไม่ต้องสวยหรู ให้ชัดและจริง” เย็นวันศุกร์ ไฟล์เวอร์ชัน “1.0” ถูกส่งเข้าระบบอย่างเป็นทางการ แจ้งประชุมกับผู้บริหารเช้าวันจันทร์ มินอาอ่านคำเชิญแล้วเม้มปากแน่นขึ้นอีกครั้ง ตรงหัวกระดาษเชิญมีชื่อ “คังแทจุน” อยู่ด้วย เธอรู้ดีว่าประโยคแรกของตัวเองจะดังในห้องที่เงียบมาก คืนนั้นเธอแวะร้านขนมปังหน้าสถานี ซื้อขนมปังมันม่วงอุ่น ๆ กลับบ้านเหมือนคืนหนึ่งที่ผ่านไป เธอวางมันลงบนโต๊ะยังไม่แกะห่อ เปิดโน้ตอีกครั้ง ไล่สายตาบทพูดสามนาทีซ้ำ ๆ จนจำได้โดยไม่ต้องดู ระหว่างจะปิดโน้ต ข้อความไม่ระบุชื่อส่งเข้ามาในอีเมลบริษัท หัวข้อสั้น ๆ ว่า “ห้องประชุมชั้น 25 วันจันทร์” เนื้อความมีแค่ประโยคเดียว “อย่าลืมเริ่มด้วยผู้ใช้ ไม่ใช่ต้นไม้” ไม่มีลายเซ็น ไม่มีหัวจดหมาย มินอาจ้องจออยู่นาน เธอไม่รู้ว่าใครส่ง แต่เธอเข้าใจความหมายดี เธอไฮไลต์ประโยคนี้ไว้บนหัวสไลด์แรก แล้วปิดเครื่อง คืนวันอาทิตย์ เธอนั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง ปล่อยให้เมืองสว่างตามเวลาโดยไม่ต้องขอ แสงจากป้ายถนนเข้ามาแค่พอให้เห็นสมุดสเก็ตช์ของเธอ เธอวาดรูปทางเดินโค้งอีกครั้ง แล้วเขียนคำสั้น ๆ ใต้ภาพว่า “ทางที่อยากให้คนเดินช้า” เช้าวันจันทร์ เธอยืนหน้าห้องประชุมชั้น 25 สูดลมหายใจครั้งสุดท้าย มือกำปากกาคลิกแน่นพอให้รู้สึกถึงน้ำหนักจริง ๆ ประตูเปิด ผู้บริหารทยอยเข้ามา เสียงเก้าอี้เลื่อนกับพื้นดังประปราย คนสุดท้ายที่เข้ามาคือคังแทจุน เขานั่งปลายโต๊ะเหมือนเคย หันมามองเธอชั่วครู่แล้วพยักหน้าเบา ๆ เธอรู้ว่าได้เวลาเริ่มแล้ว