🌆 ตอนที่ 1 — แสงแรกจากตึกกระจก

🌆 ตอนที่ 1 — แสงแรกจากตึกกระจก ฝนตกตั้งแต่ก่อนฟ้าสาง ถนนหน้าสถานีใต้ดินลื่นและเงียบ ผู้คนใส่เสื้อกันฝนสีหม่นเดินเร่งฝีเท้า ฮันมินอาก้าวลงจากบันไดสถานี มือหนึ่งถือร่มพับราคาถูก อีกมือกอดแฟ้มเอกสารแน่น เธอดูนาฬิกา “07:42 น.” ยังพอมีเวลา แต่หัวใจเต้นแรงเพราะวันนี้คือวันแรกของการฝึกงานในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง — KJ Group ตึกกระจกสูงตระหง่านตรงหน้า ป้าย KJ Tower สะท้อนแสงแม้ฟ้าจะหม่น มินอาสูดลมหายใจลึกก่อนวิ่งข้ามถนน เสียงน้ำกระเซ็นดังขึ้นเมื่อเท้าแตะพื้น เธอเกือบลื่นตรงฟุตปาธ แต่ยังพยุงตัวไว้ทัน “อย่าพลาดตั้งแต่หน้าประตูสิ” เธอบอกตัวเองเบา ๆ แล้วรีบเดินเข้าตึก ล็อบบี้โปร่ง เย็น และนิ่ง เสียงฝนข้างนอกกลายเป็นเพียงพื้นหลังแผ่ว ๆ พนักงานต้อนรับในชุดยูนิฟอร์มยิ้มให้ “มาฝึกงานใช่ไหมคะ” “ค่ะ ฮันมินอา” เธอยื่นบัตรประชาชนพร้อมอีเมลรับรอง “ขึ้นชั้น 25 ได้เลยค่ะ รับบัตรชั่วคราวตรงเคาน์เตอร์นั้นนะคะ” เธอกรอกข้อมูล รับบัตรแขวนคอ และหันไปทางลิฟต์ เสียงประตูลิฟต์เปิดพอดี มินอารีบก้าวเข้าไป แต่ทันใดนั้นเสียง “ฉ่า!” ดังขึ้น — กาแฟจากแก้วในมือชายคนหนึ่งหกใส่แฟ้มของเธอ “ขอโทษค่ะ!” เธอรีบเอ่ย เสียงสั่นนิด ๆ ชายในสูทสีเข้มหันมามอง เขาสูง ใบหน้านิ่ง สายตาคมแต่สงบ “ไม่เป็นไร” เขาตอบเรียบ ๆ ก่อนหยิบทิชชูจากกระเป๋ายื่นให้ “คุณมาฝึกงานใช่ไหม” มินอากะพริบตา “เอ่อ… ค่ะ” “ป้ายชื่อคุณบอกไว้” เขาพยักหน้า “ขึ้นไปด้วยกัน ชั้น 25” เธอก้มขอบคุณเบา ๆ ลิฟต์ปิดลง เหลือเพียงเสียงฝนเคาะกระจกและกลไกเครื่องทำงาน เธอยืนข้าง ๆ ชายที่เพิ่งทำกาแฟหกใส่ เขานิ่งจนบรรยากาศในลิฟต์ดูแน่นไปหมด มินอาก้มมองปลายเท้า พยายามไม่ทำอะไรซุ่มซ่ามอีก เมื่อถึงชั้น 25 ประตูลิฟต์เปิดออก เขาก้าวออกหนึ่งก้าวแล้วหันกลับมาพูด “ยินดีต้อนรับสู่ KJ Group… เด็กฝึกงาน” “ขอบคุณค่ะ คุณ…?” “คังแทจุน” เขาตอบสั้น ๆ เธออ้าปากค้าง ก่อนเขาจะพูดต่อ “ผมคือประธานบริษัทนี้” แล้วเดินจากไปอย่างเรียบง่าย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกาแฟและความประหม่าเต็มอก มินอายืนค้างอยู่สองวินาทีก่อนจะพึมพำ “ทำกาแฟหกใส่ประธานบริษัทตั้งแต่นาทีแรก… ตายแน่เรา” แล้วรีบเดินเข้าฝ่ายบุคคล หลังจากเซ็นเอกสาร รับคำชี้แจง และถ่ายรูปบัตร เธอถูกพาไปโต๊ะทำงานของแผนกพัฒนาโครงการ โต๊ะเด็กฝึกอยู่ริมหน้าต่าง เห็นวิวเมืองที่ยังเปียกฝน หัวหน้าทีมชื่อ “พัคจีอุน” หญิงสาวราวสามสิบ พูดตรงแต่ใจดี “มินอาใช่ไหม เห็นพอร์ตแล้วว่าสเก็ตช์เก่งดี งั้นเริ่มจากงานตรวจข้อมูลแปลนห้องชุดก่อน แปลงลงเทมเพลตใหม่ให้ครบ แล้วสรุปข้อผิดปกติสามถึงห้าจุด ส่งก่อนเที่ยงนะ” “ค่ะ รับทราบค่ะ” มินอาตอบพลางรับแฟ้มหนา ๆ มากางดู เธอเริ่มทำงานทันที ตรวจทีละบรรทัด ตัวเลขห้อง 28.5, 32, 45 ตารางเมตร เรียงกันเป็นชุดยาว ๆ ข้อมูลซ้ำกันหลายส่วนแต่เธอก็ไม่บ่น ระหว่างนั้นมีเสียงกระซิบจากโต๊ะข้าง ๆ “เมื่อเช้าประธานขึ้นพร้อมเด็กฝึกใหม่เหรอ” “เห็นในลิฟต์ด้วยกันนะ” “โชคดีหรือโชคร้ายเนี่ย” มินอาทำเป็นไม่สนใจ ก้มหน้าทำงานต่อ สิบเอ็ดโมง จีอุนเดินมาหา “ไหวไหม ต้องให้คนช่วยมั้ย” “ไม่เป็นไรค่ะ แต่อยากเช็กทิศระเบียงอีกที กลัวผิด” “ดี ชอบคนละเอียดแบบนี้” หัวหน้าเอ่ยก่อนเดินกลับไป ตอนบ่าย เธอสรุปงานเสร็จ ส่งให้จีอุนตรวจ “ข้อหนึ่งกับสามดี ข้อสองเพิ่มที่มานิดหนึ่งนะ จะได้ตอบฝ่ายกฎหมายได้” เธอรีบค้นแฟ้มเก่าตามคำแนะนำ แล้วพบข้อมูลที่ต้องการพอดี บ่ายสองโมง การประชุมทีมเริ่มขึ้น ห้องประชุมผนังกระจกเห็นวิวเมืองเต็มตา มินอานั่งมุมหลังสุด จดบันทึกอย่างตั้งใจ กลางประชุม ประตูเปิด “ขอโทษที่ช้า” เสียงทุ้มเรียบดังขึ้น — คังแทจุน เขาเข้ามานั่งปลายโต๊ะโดยไม่ต้องมีใครบอกตำแหน่ง ทุกคนเงียบลงโดยอัตโนมัติ เขารับรายงานจากจีอุน ฟังจนจบก่อนถามสั้น ๆ “ถ้าปรับห้องมุมแบบใหม่ ระยะส่องแสงลดลงเท่าไร” “เลื่อนเปิดตัวสองสัปดาห์ ค่าโฆษณาที่จองไว้ต้องคืนได้ไหม” น้ำเสียงเขาไม่สูงแต่ชัดเจน ทุกคนตั้งใจตอบ ถึงช่วงรายงานผังห้อง จีอุนพยักหน้าให้มินอาพูด เธอตั้งสติแล้วเริ่ม “จากการเทียบไฟล์เวอร์ชัน 2 และ 3 ห้องแบบ B-28 มีการกลับทิศระเบียงในรุ่นล่าสุด ทำให้รับลมดีขึ้น แต่ตัวเลขในสรุปยังเป็นของเวอร์ชันเก่าค่ะ ถ้าไม่แก้ อาจพรีเซนต์ผิดได้” เธอกลั้นหายใจครู่หนึ่ง ทุกคนเงียบ แทจุนพยักหน้า “ดี ตรวจซ้ำกับฝ่ายออกแบบ ถ้าถูกต้อง แก้ทั้งชุดวันนี้” แล้วพูดสั้น ๆ “ขอบคุณ” คำสั้น ๆ นั้นทำให้เธอโล่งจนใจเบา หลังประชุม เธอเร่งพิมพ์บันทึกการประชุมส่งในระบบ จีอุนตอบกลับอีโมจิ “เยี่ยม” พร้อมข้อความสั้น ๆ “ใช้ได้เลยสำหรับวันแรก” ตอนบ่ายแก่ เธอลงไปชั้น 18 เพื่อคืนเอกสาร เห็นแทจุนคุยกับผู้จัดการคลัง เขาหันมาเห็นเธอพอดี พยักหน้าให้ มินอารวบรวมความกล้า “เรื่องตอนเช้า… ขอโทษอีกครั้งนะคะ ฉันรีบไปหน่อย” “ผมบอกแล้วว่าไม่เป็นไร” เขาตอบเรียบ ๆ ก่อนถามต่อ “วันแรกเหนื่อยไหม” “นิดหน่อยค่ะ แต่สนุกดี” “ดี งั้นตั้งใจต่อไป” เขาพูดเท่านั้น แล้วหันกลับไปคุยต่อ คำสั้น ๆ แต่ทำให้เธอยิ้มโดยไม่รู้ตัว เย็นวันนั้นฝนซา เหลือเพียงละอองบาง ๆ เธอเก็บโต๊ะหลังห้าโมง เดินออกจากตึกพร้อมบัตรฝึกงานที่ต้องคืนทุกวัน แสงไฟถนนสะท้อนพื้นเปียกเป็นเงายาวเหมือนกระจก เธอยกมือแตะป้ายบัตรที่ห้อยคอ ยิ้มบาง ๆ “ผ่านมาได้วันหนึ่งแล้ว” ขณะเดินไปสถานี เธอมองเห็นร้านกาแฟมุมถนน ป้ายภาษาอังกฤษเขียนว่า Lumière — “แสง” ในภาษาฝรั่งเศส กระจกใสเห็นบรรยากาศอบอุ่นข้างใน เธอชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจเข้าไปพักสักหน่อย เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังต้อนรับ กลิ่นกาแฟคั่วอุ่นลอยมา เธอสั่ง “อเมริกาโนร้อนหนึ่งแก้วค่ะ” แล้วนั่งที่มุมในสุด เปิดสมุดเล่มเล็กเตรียมเขียนบันทึก “วันแรก — KJ Tower” ยังไม่ทันเขียน เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังอีกครั้ง ลมเย็นพัดเข้ามา เธอเงยหน้าขึ้น เห็นเงาชายในสูทสีเทาอ่อนเดินเข้ามา คังแทจุน เธอก้มหน้าหลบโดยอัตโนมัติ แต่เสียงทุ้มคุ้นหูก็ดังขึ้นใกล้ ๆ “บังเอิญอีกแล้วนะ” ปลายปากกาของเธอค้างอยู่บนหน้ากระดาษ ยังไม่ได้เขียนคำแรก หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้เหตุผล เสียงพนักงานเรียกออเดอร์ดังจากบาร์ “อเมริกาโนร้อน รับได้ที่เคาน์เตอร์ค่ะ” เธอหันไปมองแก้วของตัวเอง แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้น พร้อมเสียงฝนที่เริ่มตกพรำอีกครั้งด้านนอก และตอนนั้นเอง… เงาของเขาก็ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด —ไฟจากหน้าร้านสะท้อนบนพื้นเปียกระยิบระยับ เหมือนเมืองกำลังหายใจเงียบ ๆ ใต้แสงที่ไม่มีใครรู้ว่าจะนำพาไปถึงไหน— (โปรดติดตามต่อในตอนที่ 2: คาเฟ่ลูมีแอร์)