บทที่ 2 : การฝึกของเด็กไร้เงา

⚔️ บทที่ 2 : การฝึกของเด็กไร้เงา เช้าวันหนึ่ง แสงแดดลอดผ่านม่านใบไม้หนาทึบในป่ากรีนโกลว์ เสียงนกขับขานประสานกับเสียงลมอ่อน ๆ เด็กชายผมยุ่งวิ่งปราดไปตามทางแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยรากไม้ “ฮ่า ๆ ๆ จับให้ทันสิ! เจ้าเต่าขี้เกียจ!” เสียงหัวเราะสดใสดังขึ้นจากไครอส เด็กน้อยวัยเจ็ดขวบที่กำลังไล่จับกระรอกป่าตัวเล็ก กระรอกกระโดดปราดไปตามกิ่งไม้ แต่ทันใดนั้น ไครอสก็ก้าวพลาด—ลื่นตกลงไปในแอ่งโคลนดัง ตุบ! เปื้อนเลอะตั้งแต่หัวจรดเท้า “แหวะ! นี่มันไม่แฟร์เลย!” เขาบ่นอุบแต่ก็หัวเราะออกมาเอง เจ้าเต่าที่เขาเคยเก็บมาเลี้ยงเดินตามมาช้า ๆ ราวกับหัวเราะเยาะ ⸻ ไม่ไกลนัก อัครอส ผู้เฒ่าพเนจรผู้เก็บไครอสมาเลี้ยง ยืนกอดอกมองอยู่ “เจ้าหนู…จะวิ่งเล่นทั้งวันก็ไม่ได้หรอกนะ” เสียงเข้มแต่แฝงความเอ็นดู “วันนี้เจ้าต้องฝึกฟันดาบสิบครั้ง ไม่งั้นค่ำนี้อดกินเนื้อตุ๋น” ไครอสยกดาบไม้ขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจ “สิ…สิบครั้งเองเหรอ ข้าทำได้ตั้งร้อยครั้งแน่!” เขายกดาบไม้ฟันอากาศฟืดฟาด แต่ฟันไปฟันมาไม่นานก็หัวเราะแหะ ๆ “เอ่อ…ข้าล้มก่อนดีกว่า” โครม! ลื่นหงายไปกองกับพื้นเอง อัครอสหัวเราะเสียงดัง “เด็กนี่…เจ้ามิใช่เพียงซุกซน แต่ยังดื้อรั้นเสียจริง” ⸻ ช่วงบ่าย ไครอสปีนต้นไม้สูงเพื่อตามหาลูกนก เขาเจอรังนกบนกิ่งบาง ๆ ทันใดนั้นกิ่งไม้หัก— ร่างเล็กเกือบตกลงมา แต่เขาดีดตัวขึ้นอย่างแปลกประหลาด เหมือนสายลมช่วยพยุงไว้ เขาลงถึงพื้นอย่างปลอดภัย ดวงตาสีเงินส่องประกายวูบหนึ่ง ทำให้เจ้าเต่าที่อยู่ข้าง ๆ ถอยหนีไปเล็กน้อย “หือ? เมื่อกี้…ทำไมเหมือนมีลมอุ้มข้าไว้?” ไครอสเกาหัว แล้วก็หัวเราะกลบเกลื่อน “ช่างมัน! สนุกดีออก!” ⸻ ตกเย็น อัครอสนั่งผิงไฟ ไครอสวิ่งวนรอบกองไฟ กางแขนทำเสียงคำรามเลียนแบบมังกร “ข้าคือมังกรไฟ! ใครก็หยุดข้าไม่ได้ ฮ่า ฮ่า!” ก่อนสะดุดกิ่งไม้ ล้มหน้าคะมำลงตรงตักผู้เฒ่า อัครอสส่ายหัว พลางยกมือแตะผมยุ่ง ๆ ของเด็กน้อย “เจ้าหนูเอ๋ย…เจ้ายังไร้เดียงสา แต่โลกภายนอกมิได้สนุกเช่นนี้ตลอดไป” ไครอสทำตาปริบ ๆ ก่อนยิ้มทะเล้น “แต่ตราบใดที่มีเจ้าเต่า มีท่านอัครอส…ข้าจะเล่นสนุกทุกวัน!” ผู้เฒ่ายิ้มบาง ๆ แต่แววตาแฝงความกังวล เพราะเขารู้ดี—ปาฏิหาริย์ที่คอยปกป้องเด็กคนนี้… วันหนึ่งมันจะนำพาอันตรายมาหาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ⸻ ⚔️ บทต่อไป : พลังที่ควบคุมไม่ได้ เมื่อความซุกซนกลายเป็นเหตุให้พลังลึกลับของไครอสตื่นขึ้น