บทที่ 3 : พลังที่ควบคุมไม่ได้

⚔️ บทที่ 3 : พลังที่ควบคุมไม่ได้ เช้าวันใหม่ในป่ากรีนโกลว์ อากาศเย็นชื้นหลังฝนตกเมื่อคืน หยดน้ำยังเกาะตามใบไม้ ส่งประกายวิบวับราวอัญมณีเมื่อแสงอาทิตย์ส่องลอดเข้ามา ไครอส—เด็กชายวัยเจ็ดขวบ—กำลังหมกมุ่นอยู่กับการใช้ “ดาบไม้” ฟันกอหญ้า “ฮ่า! ตายซะ เจ้าปีศาจหญ้า!” เขาหัวเราะเสียงดัง พลางทำท่าฟาดไปมาเหมือนนักรบผู้ยิ่งใหญ่ อัครอส ผู้เฒ่าพเนจรยืนกอดอกอยู่ใกล้ ๆ “เจ้าหนู…ดาบไม่ใช่ของเล่น เจ้าต้องเรียนรู้จังหวะและสมาธิ” น้ำเสียงเข้ม แต่สายตาแฝงรอยเอ็นดู “ก็ข้าฝึกอยู่นี่ไง!” ไครอสหันมายิ้มทะเล้น ก่อนจะสะดุดรากไม้ล้มหน้าคะมำไปกองกับพื้น เสียงหัวเราะของผู้เฒ่าดังก้องในป่า แต่ไม่นาน ความสนุกก็แปรเปลี่ยน เสียงคำรามต่ำ ๆ ดังมาจากพงหนาทางทิศตะวันตก เงาดำเคลื่อนไหว…คู่ตาแดงวาวโผล่ออกมาทีละดวง ทีละดวง ฝูงอสูรเงา สัตว์ประหลาดที่เกิดจากเศษเสี้ยวคำสาปของศิลากำเนิด ไครอสยืนนิ่ง ตัวสั่น “ท…ท่านอัครอส มันคืออะไรน่ะ?” ผู้เฒ่าคว้าไม้เท้าพร้อมร่ายเวทป้องกัน “เจ้าหนู! หลบหลังข้าไว้!” ฝูงอสูรเงาพุ่งเข้ามา เสียงกรีดร้องสะท้อนราวกับเสียงวิญญาณทรมาน อัครอสฟาดไม้เท้าใส่ พลังเวทพุ่งออกไปเป็นคลื่น แต่อสูรยังคงกรูกันเข้ามา ไครอสถอยหลัง ดาบไม้ในมือสั่น เหรียญเงินที่ห้อยคอพลันส่องแสงอุ่นร้อน อักขระบนแขนขวาเรืองขึ้นราวกับเปลวไฟสีเงิน ดวงตาสีเงินของเด็กชายเบิกกว้าง “ไม่…อย่าเข้ามานะ!” ทันใดนั้น ดาบไม้ธรรมดากลับเปล่งประกาย สายแสงสีเงินฟาดออกจากคมไม้ ฟันอสูรเงาตัวแรกจนขาดสะบั้น เสียงระเบิดดังก้องไปทั่วป่า อสูรเงาที่เหลือแตกกระจายไปในพริบตา ไครอสนิ่งค้าง ดาบไม้ในมือยังส่องแสงสว่าง อัครอสยืนตะลึง น้ำเสียงสั่นเครือ “นี่มัน…พลังเดียวกับที่ทำให้ศิลากำเนิดแตกเมื่อพันปีก่อน…” เด็กชายหอบหายใจ หน้าซีดเผือด เขามองมือตัวเองด้วยความกลัว “ข้า…ข้าทำอะไรลงไปกันแน่…?” ผู้เฒ่าเดินเข้ามา วางมือบนบ่าของเด็ก “เจ้าหนู…นี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้า มันคือพลังที่ติดตัวเจ้ามาตั้งแต่เกิด แต่จงจำไว้—ดาบที่เจ้าถือ ไม่ใช่เพื่อทำลาย… หากเพื่อปกป้องสิ่งที่เจ้ารัก” ไครอสยกดวงตาสีเงินมองผู้เฒ่า ในหัวใจเล็ก ๆ เริ่มก่อเกิดความหวาดหวั่น แต่ในความกลัวนั้น มีประกายบางอย่างซ่อนอยู่— ประกายแห่งโชคชะตา ⚔️บทต่อไป : เงาที่ตามล่า ข่าวการปรากฏตัวของเด็กไร้เงาเริ่มแพร่ไปนอกป่า และสายตาของเงามืดได้จ้องเขาไว้แล้ว…