บทที่ 1 : เด็กน้อยที่ถูกทอดทิ้ง

⚔️ บทที่ 1 : เด็กน้อยที่ถูกทอดทิ้ง เสียงฟ้าผ่าฉีกฟ้าเหนือราชวังเอรันเดียร์ในคืนเดือนดับ ฝนโปรยลงดุจม่านน้ำตา ขณะห้องคลอดในวังกลางกำลังสั่นสะเทือนด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงทารกแรกเกิด ทันทีที่เสียงร้องแรกดังขึ้น— คบเพลิงทั่วทั้งวังดับวูบลงพร้อมกัน เหลือเพียงแสงเงินแผ่วเบาจากดวงตาของทารกน้อย บนแขนขวาของเขาปรากฏ ปานอักขระเรืองแสง รูปร่างซับซ้อน คล้ายสัญลักษณ์จากตำนานเก่าแก่ที่สูญหายไปนับพันปี และที่ทำให้ทุกคนช็อกที่สุด—ร่างเล็กนั้น ไม่มีเงาเลยแม้แต่น้อย นักปราชญ์หลวงคนหนึ่งร้องขึ้นทันที “โอรสไร้เงา…! คำทำนายเป็นจริงแล้ว!” บางคนคุกเข่าลง “นี่คือผู้กอบกู้! คือกุญแจที่จะกอบกู้ศิลากำเนิดกลับคืนมา!” แต่เสียงอีกฝ่ายกลับดังก้องกว่าด้วยความหวาดหวั่น “ไม่! คำทำนายเดียวกันก็กล่าวไว้ว่า…เขาจะนำความพินาศมาสู่ราชวงศ์และโลกทั้งใบ!” ความโกลาหลแตกออกเป็นสองฝั่ง—ความหวังและความหวาดกลัว ราชินีไซเรน่า กอดโอรสแนบอก น้ำตาอาบแก้ม “เขาคือลูกของข้า…ปาฏิหาริย์ของข้า” ราชาอัลทีออนนิ่งเงียบอยู่เนิ่นนาน ท่ามกลางแรงกดดันของสภาและเสียงตะโกนของเหล่าขุนนาง ในที่สุด พระสุรเสียงเย็นชาก็ดังก้อง— “นำเด็กนี้ไปทิ้งเสีย…เพื่อรักษาราชวงศ์” เสียงนั้นเป็นดั่งสายฟ้าที่ผ่าลงกลางหัวใจราชินี เธอร่ำไห้ กอดลูกแน่น ราวจะไม่ยอมปล่อย แต่ไม่อาจฝืนพระบัญชาได้ ไซเรน่าจึงทำสิ่งสุดท้าย… เธอคล้อง เหรียญเงินราชวงศ์ ที่สลักตรามงกุฎและดาบไขว้ ลงบนคอทารกน้อย แล้วจุมพิตหน้าผาก เสียงกระซิบสั่นเครือดังขึ้นในความมืด “ลูกเอ๋ย… หากวันหนึ่งเจ้าตามหาตัวตนของตนเองได้ จงจำไว้…แม่รักเจ้าเสมอ” ⸻ คืนฝนพรำ รถม้าสีดำลึกลับแล่นออกจากวัง ทหารสองนายวางห่อผ้าเล็ก ๆ กลาง ป่ากรีนโกลว์ คนหนึ่งสั่นเสียง “เช่นนี้บาปนัก เขายังไร้เดียงสา…” อีกคนเมินหน้า “หน้าที่คือหน้าที่ อย่าหันหลังกลับ” พวกเขาจากไป ทิ้งเด็กน้อยเพียงลำพังท่ามกลางพายุ แต่ทันใดนั้น…ปาฏิหาริย์ก็ปรากฏอีกครั้ง สายฟ้าฟาดลงต้นไม้ใหญ่ แต่แตกออกเป็นสองทาง ไม่แตะต้องเด็กเลยแม้แต่น้อย ฝูงหมาป่าปรากฏรอบร่างเล็ก กลับหมอบต่ำราวผู้พิทักษ์ กวางป่าก้าวเข้ามา โน้มกิ่งไม้บังฝนเหนือร่างน้อย และต้นไม้รอบด้านเปล่งแสงเรืองรองออกมาท่ามกลางความมืด ป่า…ไม่ได้เพียงปกป้อง หากแต่ โอบอุ้มเขา ⸻ คืนนั้น เรื่องราวของทารกไร้เงากลายเป็นตำนานกระซิบ บางคนสั่นกลัว เพราะเด็กส่องแสงแต่ไร้เงา บางคนตื่นเต้น เพราะพลังของเขาสะท้อนถ้อยคำในตำนาน บางคนดีใจ เพราะเชื่อว่าเขาอาจคือผู้กอบกู้ แต่เหนือสิ่งอื่นใด—บรรยากาศเศร้าหมองครอบงำ เพราะสุดท้าย เขาถูกทอดทิ้ง…แม้แต่โดยพระบิดาแท้ ๆ เด็กน้อยไร้เงา—ผู้ถูกลืมโดยราชวงศ์ แต่ถูกรับไว้โดยป่าและชะตา เขาจะเติบโตขึ้น…เป็นทั้งหายนะ และความหวังสุดท้ายของโลก ⸻ ⚔️ บทต่อไป : การฝึกของเด็กไร้เงา เจ็ดปีต่อมา เด็กน้อยผู้นี้จะก้าวย่างเข้าสู่เส้นทางที่โลกไม่อา